Aan het einde van twee intensieve, maar bovenal gezegende kinderkampen kijken we terug met een hart vol dankbaarheid. Wat hebben we een onvoorstelbare vreugde mogen ervaren bij de kinderen. Maar eerlijk is eerlijk: die vreugde was er minstens zo hard bij ons, de leiding.

Het is bijna niet in woorden uit te drukken wat het met je doet als die kleine armpjes zich spontaan om je heen slaan. Die pure, gulle knuffels die je zo vaak krijgt, herinneren ons eraan waar we het allemaal voor doen. In die momenten is er even geen zorg, geen tekort, alleen maar pure liefde en geborgenheid.

De omschakeling is dan ook groot en aangrijpend wanneer het kamp voorbij is. Het raakt ons diep om de kinderen weer te moeten thuisbrengen in de harde realiteit. De realiteit van barre armoede. Thuis staat er geen gedekte tafel klaar waar ze kunnen kiezen tussen kaas, worst of Nutella. Het contrast tussen de warme bubbel van het kamp en hun dagelijks leven is pijnlijk zichtbaar.

En toch kijken we niet met lege handen of een moedeloos gevoel terug. Want we weten inmiddels uit ervaring: hier teren ze een heel jaar op. De herinneringen die we hebben gemaakt, de onvoorwaardelijke aandacht en de liefde die ze hebben gekregen, nemen ze mee in hun rugzakje. Het geeft hen de veerkracht en de warmte om het komende jaar door te komen, en het is bewonderenswaardig om te zien hoeveel liefde deze kinderen ondanks alles zélf weer kunnen geven.

We zijn God en iedereen die dit werk ondersteunt buitengewoon dankbaar voor deze twee gezegende weken. Het zaadje van liefde is geplant, en we bidden dat het de kinderen het hele jaar door mag sterken.

Met een dankbare en warme groet van alle kampleiding en het bestuur van Stichting Kind in Oost Europa

klik op onderstaande link en volg ons op INSTA , bekijk de berichten en leef mee