Onze vrijwillger David in Roemenië kreeg bezoek van een sponsor uit Katwijk aan Zee

Wij hebben vandaag een bijzondere, indrukwekkende en ogenopenende middag gehad. Wat mogen wij dankbaar zijn dat ons bedje in het westen heeft gestaan.

Om 11.30 uur (het is hier trouwens een uur later) gingen we met de camper op pad naar een adres in Filemon, ongeveer 45 minuten rijden. Zodra je hier van een doorgaande weg af gaat, is het goed opletten om niet in één van de vele kuilen terecht te komen. Dat ons chassis in Roemenië nog niet uit elkaar gerammeld is, is een wonder op zich. Onderweg snel nog een broodje gesmeerd en gegeten.

We kwamen op steeds kleinere wegen terecht en uiteindelijk verdwenen zelfs de strepen op de weg. Rond 12.30 uur kwamen we aan bij het huis — en tegelijk de kerk — van David. Hij stond al op ons te wachten en ontving ons hartelijk.

Na een praatje gingen we het kleine kerkzaaltje binnen en wachtten op de kinderen. Langzaam druppelden ze binnen. Sommigen hadden 3 à 4 kilometer gelopen om er te komen. David kent de meeste kinderen al zo’n zes jaar. Hij vertelde dat veel ouders hun kinderen overdag aan hun lot overlaten en dat oma meestal op hen past. De ouders werken vaak niet; ze leven van sociale voorzieningen en missen de motivatie om te werken. Daarom probeert David de kinderen te vertellen over Gods liefde en hen te stimuleren om naar school te gaan en daar ook echt iets te leren, zodat ze later een toekomst hebben — want die lijkt er nu nauwelijks te zijn.

Uiteindelijk zaten er 16 kinderen, tussen de 4 en 14 jaar oud. We werden gevraagd iets met hen te delen. Ik heb in verhaalvorm verteld over onze kleinkinderen: over verschillen in huidskleur en taal, maar ook dat alle kinderen wereldwijd één grote Vader hebben Die van hen houdt. En over vertrouwen op Hem. Ze luisterden aandachtig.

Daarna deden we samen spelletjes en later kregen de kinderen een bord pasta/spaghetti. Na het gebed baden wij in het Nederlands mee. “Amen” is gelukkig in iedere taal hetzelfde.

Sommige kinderen kenden een paar woordjes Engels en waren trots om te vertellen hoe ze heetten en hoe oud ze waren.

David vertelde ook dat meisjes hier soms al op hun 12e, 13e of 14e moeder worden. Voorlichting ontbreekt vaak volledig.

Nadat we de kinderen hadden uitgezwaaid, gingen we met David naar de Penny om boodschappen te halen voor een zeer arm gezin met 16 kinderen. We brachten de tassen naar hun slecht onderhouden huis. Oma was thuis; de ouders waren nergens te bekennen. Drie van de kinderen waren ook bij het kinderprogramma geweest en begroetten ons heel hartelijk. Ze waren ontzettend blij met de boodschappen. Het is een druppel op een gloeiende plaat, maar meer kun je soms niet doen.

Daarna reden we nog langs een project waar de buitenmuren van een huisje met piepschuim waren bekleed als isolatie. Ook daar leefden kinderen die David kenden, maar die nog niet naar de kerk en het programma kwamen.

We hebben een onvergetelijke middag gehad en begrijpen nu nóg beter waarom onze bijdragen zo belangrijk zijn voor het werk in Roemenië.