Gabi is ondertussen afgestudeerd aan de universiteit voor Gemeente-administratie. Ze is kort geleden getrouwd en hoopt volgend jaar verder te kunnen studeren.

Ionut Padure

  Dit verhaal begint in september 2010

Ionut is een zigeunerjongetje uit Gaiseni. Hij heeft het syndroom van Treacher Collins. Dit houdt in dat de houders van dit syndroom een afwijking in en aan het hoofd hebben, terwijl hun verstand normaal is. De afwijking kan heel ernstige vormen aannemen. Bij Ionut ontbreekt onder ander aan beide kanten het hele binnenoor en zijn oorschelpen zijn misvormd. Het enige wat goed is, is zijn gehoorzenuw. Ionut begint pas iets te horen bij 50 – 70 Db.

 Vooral voor zigeunerouders is het niet altijd gemakkelijk om naar een dokter te gaan i.v.m. legitimatiebewijzen , geld, vervoer, enz. Anneke vond het de moeite waard om met hem naar een oorarts te gaan of er  misschien iets aan zijn gehoor gedaan kon worden. En in het begin werkten de ouders goed mee, waarschijnlijk ook omdat het hen niets kostte, want voor zover er kosten aan verbonden waren , betaalde de Stichting die.
Waarom zijn ouders dan zelf niets hadden ondernomen?  Ze hadden andere prioriteiten:  drankgebruik en cigaretten . Daardoor bleef er geen geld en tijd over voor de kinderen.  Zo lang Anneke iets kon regelen , alles met toestemming van de ouders,  ging het goed, maar zo gauw de ouders ( in dit geval meestal de moeder) iets moesten doen, werd het moeilijker. Het liep zo hoog op dat Anneke tegen de moeder zei: “Jij bent een slechte moeder; als je nu niet meewerkt, waarschuw ik de kinderbescherming”. Wat toch wel even indruk maakte, met de nadruk op “ even”.

Bij onderzoek van deze kinderen wordt automatisch ook gekeken of er ook poliepen aanwezig zijn die voor een eventuele operatie verwijderd moeten worden. Bij Ionut waren die aanwezig, maar volgens de arts niet in zo’n mate dat dit ook voor Ionut gold. Na een CT-scan en nader onderzoek bleek dat bij implantatie van een z.g. “spijker” (officiële benaming: baha) die aan de gehoorzenuw wordt vastgemaakt en aan een gehoorapparaatje aan de buitenkant Ionut’s gehoor weer 100 % zou worden. Geweldig toch voor hem? Er werd dan ook, natuurlijk met instemming van de ouders, besloten deze operatie  te laten doen. Dit kind is het waard. Bij ieder bezoek aan een dokter of ziekenhuis was altijd Anneke of een ander aanwezig. Maar soms is de aanwezigheid van de moeder verplicht, zoals in een ziekenhuis om het kind te verzorgen (eten en drinken enz.). Wanneer de moeder zich weer eens niet aan een afspraak hield ( er was geen geld voor de bus, hoewel Anneke altijd zorgde dat er geld was, ze was het vergeten, de bus was net weg, enz), moesten Anneke of een van de anderen het weer recht breien in het ziekenhuis of bij de dokter. De arts, die zou opereren , heeft tot nu toe de afspraak 3 keer moeten en willen verzetten omdat Ionut dan toch geholpen kan worden. Maar zijn geduld raakt natuurlijk ook eens op.

 Deze week zou een laatste scan gemaakt  en de operatie uitgevoerd worden. Tot Anneke’s grote spijt en ergernis kwamen Ionut  en zijn moeder echter weer niet opdagen, zodat alles nu afgezegd moest worden. De ouders hadden toch maar besloten dat de operatie niet door moest gaan!
Een jaar vechten voor het geluk van een kind en uiteindelijk niets bereiken door onwil en desinteresse van de ouders. Een hard gelag. Zeker ook voor Ionut, want hij kan nu ook niet naar school, terwijl de beste was van de kinderen die door hulp van Anneke naar school zouden gaan.

Je weet van tevoren dat uiteindelijk de ouders beslissen of iets doorgaat of niet, maar het is toch wel zeer pijnlijk dat op deze manier al je inspanningen voor een kind voor niets zijn geweest. Maar ook zulke tegenslagen horen bij dit werk.

Andreea

   Andreea is een zigeunermeisje van 11 jaar uit Gaiseni. Andreea is nooit naar school geweest:  er was geen geld voor de schoolspullen,en ze heeft geen geboortebewijs. En de ouders vonden het niet belangrijk genoeg om er moeite voor te doen, wat natuurlijk de belangrijkste reden was. Verder is het wel gemakkelijk om zo’n meisje achter de hand te hebben voor allerlei klusjes, zoals oppassen en zo.

Toen Anneke en Alexandru besloten meer tijd aan de kinderen in Gaizeni te besteden, werd door Anneke een lijst gemaakt van de kinderen met wie ze in kontakt kwam, plus hun achtergrond: hoe oud waren ze, gingen ze naar school, hoe was de situatie thuis, enz., maar speciaal om te kijken naar kinderen zonder geboortebewijs. Want dan kunnen ze sowieso niet bij een school ingeschreven worden en dus ook geen onderwijs volgen. Vier kinderen bleken geen geboortebewijs te hebben. Van 3 kinderen is dit nu geregeld en gaan dan ook naar school.
Sommigen gingen naar school en kregen, wanneer dat nodig bleek, ondersteuning van Anneke en Alexandru bij hun huiswerk. Maar sommigen hadden nog nooit een school van binnen gezien, zoals ook Andreea: ze had geen geboortebewijs. Toen Anneke eens met haar ging praten, bleek dat ze heel graag naar school zou willen. Maar daar zaten wel wat haken en ogen aan vast, echter  geen enkele die niet opgelost zou kunnen worden. Bij alles worden ook de ouders ingeschakeld : zij moeten, naar vermogen hun steentjes bijdragen voor het welzijn van hun kinderen , maar ook  zonder hun toestemming kan er niets gedaan worden: zij zijn uiteindelijk verantwoordelijk voor hun kind.

 De moeder van Andreea moest zorgen voor een geboortebewijs, anders kon ze niet ingeschreven worden op een school. Maar om die te kunnen krijgen , moet ze zelf een geldig identiteitsbewijs hebben  (een verplichting voor iedereen) en die had ze niet. Ze had alleen een verlopen exemplaar van voor haar trouwen,terwijl ze nu al grootmoeder is. Officieel bestaat Andreea dus niet eens.  Maar de ouders stemden er mee in dat Andreea ook naar school zou gaan.

Andreea kreeg ondertussen alvast een “basisopleiding”  van Anneke. Zonder de kennis van de basisbeginselen zou haar achterstand op school veel te groot zijn. Andreea  zou al de grootste van de klas zijn,(wat zij zelf niet erg vond), maar als ze dan ook nog niets wist, wat andere kinderen al op de kleuterschool geleerd hadden, zou ze binnen de kortste keren uit de boot vallen.
Andreea doet haar uiterste best om naar school te kunnen gaan: aan haar motivatie en inspanning zal het niet liggen.

Nu de moeder nog motiveren om de papieren voor elkaar te maken. En dat bleek niet zo eenvoudig. Andreea had al naar school gekunt, maar, je begrijpt het al: de moeder had de papieren voor Andreea nog niet voor elkaar. Het is dan ook wel een inspanning:  naar Boekarest reizen, naar het gemeentehuis, haar papieren in orde maken en dan ook nog het geboortebewijs van Andreea vragen! Het argument: ik heb geen geld, was niet aan de orde, want Anneke zou daar voor zorgen. Als je het verhaal van haar broertje Ionut gelezen hebt, weet je tegelijk hoe belangrijk  de medewerking van de ouders is. Er wordt dan ook van verschillende kanten druk op haar uitgeoefend om nu eindelijk eens haar goede wil te tonen. En nu heeft ze beloofd ’s maandags direkt naar het gemeentehuis te gaan om alles in orde te maken. Wat weer niet gebeurt is.

Andreea  blijft ondertussen , met ondersteuning van Anneke en Alexandru,  haar best doen in de hoop dat haar moeder nu eindelijk eens voor haar opkomt. Ze maakt nu hetzelfde huiswerk als haar vriendinnetje om niet te ver achterop te komen.
Met een schoolopleiding heeft ook dit anders kansloze meisje iets meer kansen in de toekomst. Dus is het zeker de moeite van alle inspanningen waard.

Herdershonden.

Wij kennen natuurlijk allemaal de schaapherder met zijn schapen en zijn hond. Dat het ook anders kan zijn, heb ik in Roemenie ervaren. Op een dag waren wij (Anneke, Alexandru en ik) in een dorpje in de Karpaten. Halverwege bij het beklimmen van een berg bleven we rusten. Op een gegeven moment kwam er een  schaapherder met zijn kudde in zicht.  Een 150 meter bij ons vandaan ging hij zitten en liet de kudde grazen. Hij had niet 1 maar meerdere honden bij zich die om de kudde liepen te patrouilleren. Klinkt misschien een beetje raar, maar zo was het wel. Drie grote honden fungeerden als verkenners. Toen de herders ging zitten, liepen zij verder om de omgeving te verkennen. Anneke waarschuwde direkt: Met deze honden moet je voorzichtig zijn, want ze kunnen gevaarlijk worden.
De honden zijn goed herkenbaar: ze hebben een halsband, een kort stukje touw, ongeveer20 cm en onderaan een ronde stok van ongeveer 25 cm, in het midden vastgemaakt aan het touw. Het is voor de honden een reden om niet te gaan rennen, want dan zou het hout constant hard tegen de poten slaan.
Een meute honden uit het dorpje, zeven of acht dieren, kreeg hen in de gaten en ging er, al blaffend, op af. De leider van de drie verkenners stond doodstil op een verhoging en keek alleen maar naar de meute. Na een paar minuten blaffen droop de hele meute af, zonder dat de leider ook maar iets ondernomen had. Ze hadden hem begrepen: Waag het niet dichterbij te komen.  Daarna gingen ze verder met verkennen. Wij zaten naar hun idee behoorlijk dicht bij de kudde en dus wilden ze weten of wij een gevaar voor de kudde konden worden. Twee van hen vatten post  10 meter achter ons en bleven ons daar scherp in de gaten houden om te zien hoe wij zouden  reageren. Je voelde de spanning tussen hen en ons. Hadden wij iets onverwachts gedaan, dan waren zij zeker in aktie gekomen. Na een tijdje stonden ze op en gingen verder met verkennen. Wij vormden in hun beleving geen gevaar voor de kudde. De hele omgeving werd door de verkenners uitgekamd op mogelijk gevaar. Inclusief achter de muren die daar stonden. Pas toen de herder met de kudde verder trok, volgden zij ook.
Het was het behoorlijk intimiderend: de hele tijd hebben ze geen kik gegeven.

Achter ons hing een bordje aan een boom: Pas op, BEREN….                                  

Stichting Kind in Oost-Europa  Rekeningnummer 3318.78.461 E-mail: coby1@planet.nl