Marian Marin

   Het gezin wordt sinds januari dit jaar door de stichting gesteund. Marian is 14 jaar. Hij is de oudste in het gezin met 6 kinderen. Hij heeft een neurologische ziekte, waardoor hij langzaam steeds verder verlamd raakt.  Hij moet zoveel mogelijk bewegen, om zolang als het kan, toch nog in een redelijke conditie te blijven. Fietsen zou heel goed voor hem zijn, maar is in Boekarest levensgevaarlijk. Kort geleden zijn nog twee fietsers dodelijk verongelukt omdat ze in een gat in de weg reden.
Dank zij een gift konden we een hometrainer voor Marian kopen. Hij is er dolgelukkig mee. Ook zijn moeder is erg blij, want het is elke ochtend een probleem om hem zijn schoenen aan te trekken, doordat zijn voeten ’s nachts in een afwijkende stand komen te staan. Als hij eerst vijf of 10 minuten fietst, is het veel gemakkelijker om zijn schoenen aan te krijgen en kan hij op tijd naar school.

Groeten Anneke

Luizen in Gaiseni

In Gaiseni, waar Anneke en Alexandru iedere donderdag heen gaan  om kinderen te helpen met huiswerk, liedjes leren voor de kerk, gezinnen raad geven, enz. had men een probleem: luizen. Iedereen zat onder de luizen , zo erg, dat na afloop van de kerkdienst op donderdag, die om 6 uur begint en ongeveer om 8 uur afgelopen is, afhankelijk hoe lang de mensen willen blijven zingen, de luizen over de stoelen en de banken liepen. Een onhoudbare toestand dus.
Shampoo is geen echte oplossing, want daar heb je veel water bij nodig, iets wat daar niet is. Het is een echt arm zigeunerdorp zonder water, elektra of riolering.

De oplossing kwam via Anneke’s moeder: zij heeft een goed kontakt met een apotheker die wel vaker de helpende hand biedt aan de Stichting. Hij zorgde dat Anneke een anti-luizen vloeistof kreeg, die in het haar gemasseerd moest worden.  De beestjes gaan gegarandeerd dood. Na 8 uur mag het haar weer gewassen worden maar de werking van de stof gaat bij die wasbeurt niet verloren.

Toen  het middel bij Anneke gearriveerd was, hield Anneke voor de preek een “luizenpreekje”  : Iedereen die van de luizen af wilde, moest de volgende donderdag, 2 uur voor de kerkdienst aanwezig zijn. Ze kregen dan een behandeling tegen de luizen, en als beloning een flesje shampoo. De jongens kregen een kam en de meisjes een haarborstel.

De belangstelling die volgende donderdag was geweldig en het luizenprobleem is onder kontrole.

Cristina Tudor

      Cristina is getrouwd en  moeder van 8 kinderen. Maar niet gelukkig . Ze heeft een man die gewelddadig is tegenover haar en de kinderen. Niet gewoon een pak slaag maar echt in elkaar slaan, een blauw oog, enz.
Anneke kent het gezin nu ongeveer 2 jaar en weet van de situatie thuis. De kinderen kregen van haar bijles en dus merkte ze ook wel aan de kinderen wanneer er iets bizonders gebeurd was. De moeder probeerde zo goed mogelijk voor het gezin te zorgen door altijd te werken of werk te zoeken. Om aan geld te komen, heeft ze bijvoorbeeld een tijdje in het buitenland gewerkt. Ze stuurde het verdiende geld naar huis, zodat er rekeningen betaald konden worden. Bij thuiskomst bleek echter dat haar man het geld vergokt had.
De situatie werd zo ernstig dat ze met haar kinderen naar haar moeder vluchtte. Deze woont een eind buiten Boekarest. Na een tijdje wou ze weer terug naar haar man, hij was toch altijd nog haar man in haar ogen, maar bij thuiskomst bleek hij alles van haar en de kinderen verkocht te hebben en zijn moeder in huis gehaald te hebben, samen met haar meubels. Cristina en haar kinderen hadden dus echt alleen de kleren die ze aan hadden. Al haar andere kleren en de schoolkleren en de rugzakken met schoolspullen van de kinderen had hij verkocht. De twee oudste kinderen zijn nog een week bij de vader in huis geweest, tot hij hen ook weer op straat zette. Cristina was echt ten einde raad.

Toen Anneke dit hoorde, heeft ze Cristina kleren aangeboden  Theo, Anneke’s broer zou  dan ook nog kleren uit Nederland meenemen. Hij was toch al van plan naar Boekarest te komen. Hij heeft gelukkig tassenvol meegekregen. Anneke had Cristina gezegd: “Kom dan en dan, want ik krijg ook nog kleren voor jou uit Nederland. ’s Nachts om 3 uur is ze die dag met 1 van de kinderen naar Boekarest gekomen. Om 7 uur , Anneke was net brood gaan halen,troffen ze elkaar  bij de bus.
Anneke heeft ze eerst te eten gegeven, want dat hadden ze nog niet gehad. Bij navraag bleek: de vorige dag ook niet. En wat waren ze gelukkig met de kleren en de schoenen. Ze konden lang niet alles meenemen, maar dat bleef zo lang wel bij Anneke staan. Voor de terugweg had Anneke nog gauw een zak met broodjes gesmeerd.

Cristina probeert nu weer woonruimte in Boekarest te vinden, want in het dorpje van haar moeder is geen werk voor haar en de afstand en verbinding met Boekarest is te slecht om hier te werken en daar te wonen. Daarbij komt: de kinderen moeten ook weer naar school. Maar woonruimte is schaars in Boekarest dus haar problemen zijn nog lang niet opgelost. Ze heeft nu wel besloten van haar man te scheiden ter wille van de kinderen. Hij vindt het prima, als zij het maar aanvraagt en verder regelt. Een van haar kinderen is opgenomen in een kindertehuis van de kerk waarbij ze is aangesloten. Het meisje vindt het daar heerlijk. Over haar vader wil ze niet praten, ze wil hem zelfs niet meer haar vader noemen.

Als er meer over Cristina en haar kinderen te melden is, zullen we het zeker laten horen.

Ionut Gabor

    Ionut is een zigeunerjongen van 18 jaar, die met zijn ouders tegenover de kerk woont,   waar Anneke tijdens de dienst de kinderen bijbelverhalen vertelt en de kinderen platen laat kleuren aan de hand van de verhalen.

Iedereen in de kerk krijgt , wanneer hij of zij die niet bezit, een liedboek aangereikt, zodat er meegezongen kan worden. Tot het opviel dat Ionut niet meezong, maar het boekje ook gesloten liet. Bij navraag bleek dat hij niet lezen kon. En dat vertelde men ook aan Anneke. Toen Anneke een praatje met hem maakte, vertelde hij dat hij vanaf zijn 7^de al aan het werk was en dus ook nooit in de gelegenheid was geweest om lezen te leren. Maar hij zou het wel heel graag willen leren.
“Ik wil je wel helpen”, zei Anneke, “kom een half uur voor de kerk begint, dan zullen we samen kijken wat we doen kunnen”. Zo gezegd, zo gedaan. En hij bleek een erg leergierige leerling! Anneke had hem de eerste keer wat letters meegegeven om ze te leren en op te schrijven. Wat allemaal nog niet zo gemakkelijk was want Ionut moest eerst nog bij gebracht worden hoe je een pen moest vasthouden. Anneke gaf hem een schrift mee  en de week daarop had hij goed geoefend: het hele schrift was vol! De weken daarop moest hij ook leren dat je een fout kunt doorstrepen en gewoon opnieuw kunt beginnen. Ionut begon na een fout op een nieuwe bladzij.

Maar na 3 maand kon hij lezen! Een geweldige prestatie! Schrijven was iets anders: Het was b.v. voor hem nog niet altijd duidelijk wanneer  een  woord eindigde en een nieuw woord begon: de woorden werden op de verkeerde plaats afgebroken en aan een volgend woord vastgeplakt: hij luisterde naar de uitspraak.
Maar nu kon hij wel zelf de bijbel lezen in plaats van alleen maar naar zijn vader te luisteren, en zo gemakkelijk las die nu ook weer niet. Ionut kwam nu ook met vragen bij Anneke, vragen waarover nagedacht was: ” Anneke, God vroeg aan Kain : waar is je broer Abel? Wist God dat Zelf dan niet?”
Een andere vraag van hem: “ Anneke, David heeft Goliath verslagen, maar hoeveel Israelieten waren toen al door Goliath verslagen?” Hij had gedacht dat er toch zeker wel Israelieten  waren die ook geprobeerd hadden Goliath te vechten.

Ondanks zijn toch niet gemakkelijk leven (hij moet ’s nachts werken) was hij overdag wel een hele week in de kerk om mee te helpen de kerk weer op te knappen na een behoorlijke lekkage aan het dak. Voorlopig staat, door zijn werkomstandigheden, het lesgeven en krijgen even op een laag pitje, maar hij is zeker nog niet tevreden met zijn huidige kennis, want er is ook nog zo iets als rekenen...

Geloof, hoop en liefde, maar de grootste van deze is de liefde

Na 8 jaar terug naar Roemenië. Géén kinderkamp, géén pakketten rondbrengen, gewoon vakantie. Maar natuurlijk wil je even zien hoe het nu gaat.Na 8 jaar blijkt de buitenkant prima opgeknapt. Wegen begaanbaar, huizen geschilderd en er is zelfs een Lidl. Dat zijn dan de eerste indrukken en natuurlijk weet je dat corruptie niet gemakkelijk te bestrijden is en het verschil tussen arm en rijk groot.
Bij Anneke worden we hartelijk welkom geheten en ze laat ons trots haar huis zien. Meerdere kleine ruimtes die gelegenheid geven om gasten te ontvangen en kinderen te begeleiden.
Anneke vertelt wat een meerwaarde dit huis biedt om te helpen. Bij het onderwijs op zaterdag bijvoorbeeld als er ongeveer 30 kinderen komen. Hun leeftijd loopt uiteen van 8 tot 15 jaar. Wat mooi om te horen hoe ze hier met elkaar werken en van elkaar leren. Het geeft hoop voor de toekomst van deze kinderen.

Als we de 2^e dag naar een zigeunerkamp gaan om een kerkdienst bij te wonen, worden we geraakt door wat we daar aantreffen. Je hebt het gehoord, maar nu zie je het ook weer. Leven op een ander niveau, hoe redden deze mensen het. Dan de dienst en daar treft je de eensgezindheid van het dorp in het beleven en uiten van hun geloof. In hun mooiste kleren, jongens en mannen rechts en vrouwen en meisjes links zitten ze allemaal in hun eigen, sinds kort weer verbouwde, kerk. We verstaan niets, maar zien en begrijpen veel. Er worden Bijbelteksten gedeclameerd door de jonge mensen, er wordt door iedereen volmondig meegezongen en geluisterd naar de preek.
Onwillekeurig denk ik aan onze eigen onwillige tieners, die alles overdreven vinden en niet graag meezingen in de kerk. Er straalt warmte uit deze gemeenschap en verbondenheid in geloof aan elkaar.

Ook bezochten we het gezin Petrii. Vader en moeder met 14 kinderen in drie kleine kamertjes waar ze met elkaar eten, slapen en leven. Wat je opvalt is de liefde voor elkaar. 14 mensen op een kamertje (de oudste kinderen waren aan het werk) van 4 bij 4, waar een breed  stapelbed staat en een kast met boeken en violen. Ze maken plaats voor ons en proberen een gesprek aan te gaan. De kinderen laten zien hoe ze de viool kunnen bespelen. Ze zitten op een school waar ze dat naast lezen en rekenen ook leren. Het is een koddig gezicht hoe de kleintjes op hun manier samen met de groten prachtig viool spelen. Het verbaast me dat er geen irritatie is, want natuurlijk is de ruimte beperkt en wordt er flink in de weg “gespeeld”. Maar daar gaan ze vrolijk mee om.

Daar staan we dan met ons vijven, luisterend naar een vioolconcert. Gepresenteerd met trots en in bij elkaar geraapte kleding. Wij applaudisseren luid en met een brok in de keel. Ik vraag me af of ik zo hartelijk zou reageren als er onverwacht vijf mensen voor de deur stonden. En mijn kinderen zouden zeker geen voorstelling gaan geven, maar zich terugtrekken op hun kamer. Dat is iets wat deze kinderen zich niet kunnen veroorloven, maar ze gaan er met liefde mee om. En dat is wat ik meeneem als we weer in de auto zitten. Geen ruimte, geen mooie kleren of de zekerheid van een goede maaltijd, maar de liefde spat eraf.

Wij gaan nu zomaar een paar daagjes naar de bergen om vakantie te houden, maar we hebben veel om over na te denken.

Annet Imthorn

      Mijn belevenis in Romenie

  Hallo ik ben Abbejan brouwer en ben 12 jaar. Mijn vader en zijn kameraad gaan jaarlijks naar Roemenië [soms om de twee jaar maar vaak jaarlijks]. Dan mag vaak iemand van het gezin mee en dat is ook bij de kameraad van mijn vader. Toen ik met het vliegtuig landde, viel me op dat er amper straat verlichting was [op de lichten van de fabriken en sommige villa’s na]. Ik zach onderweg naar Anneke dat er mensen in kleine bouwvallen leefden en daarnaast een luxe villa’s stond. Twee dagen later gingen we naar een zigeuners dorp en het was daar erg arm met slechte wegen en oude huizen en een paar zigeuner wagens. Het dorp had geen vuilnismannen om het vuil op te halen dus was het een erg zooitje. De volgende dag gingen we voedsel pakketen rond brengen en we gaven ze ook geld voor de huur en voedsel. Er was zelfs een gezin met tien kinderen dat niks te eten had op wat brood na. Er was ook een gezin van acht kinderen  dat zo weinig geld had dat ze in een bouwval moesten wonen. Er was een gezin dat in een flat woonde die erg rommelig was omdat naast de flat een nationaal voetbalstadion wordt gebouwd en wou de eigenaar de bewoners wegpesten zodat hij een hotel kon beginnen[want daarmee zal hij veel geld mee verdienen omdat zijn hotel dan veel winst zou maken]. En er was een gezin met 14 kinderen die maar één groote kamer hadden[eigellijk wat aan de kleine kant] en twee slaapkamers. Dit was het      EINDE

Stichting Kind in Oost-Europa  Rekeningnummer 3318.78.461 E-mail: coby1@planet.nl