|
September 2009
Door de opbrengst van de sponsorfietstocht van Bas Brunt kon nu ook Anneke’s huis opgeknapt worden. Wat ook echt wel nodig was. Vooral de ruimtes waar Anneke de kinderen hielp was uitgeleefd en het meubilair verouderd. Toen ik hoorde dat de vloer vernieuwd moest worden en er een nieuwe afscheiding plus deuren gemaakt moesten worden, leek mij dat net een klusje voor mij. Vier weken mooi weer, mijn hobby kunnen beoefenen, en, als het kon, ook nog wat van de omgeving zien. Dat is een dag in de Karpaten geworden. Prachtig!
Op 2 september in het vliegtuig gestapt en op 3 september waren we al in de bouwmarkt van Hornbach in Boekarest. Voor ons anderhalf uur rijden in de auto. Deze bouwmarkt doet zeker niet onder voor de zaken in Holland. Ook wat betreft de bediening. Hornbach heeft zijn personeel ook daar goed opgeleid. Nadat we ( veel! ) houten vloerdelen, parket-ondervloer, egaliseercement, schroeven, moeren, bouten, spijkers, benodigd gereedschap, kleine ijzerwaren, grote ijzerwaren,plinten, lijm, enz. enz. gekocht hadden, werd dat netjes door hun eigen bezorgdienst thuis bezorgd.
De volgende dag kon direkt met de renovatie begonnen worden. Als assistent had ik Valentin, die een snelle leerling bleek te zijn. Gelukkig konden we de oude vloer laten zitten, het hout was wel kapot, maar niet verrot. De binnendeuren moesten nu wel ingekort worden. De schimmel op de buitenmuur werd weggewerkt door er kunststof planken op te zetten.
De oude metalen schutting met de beide deuren werden er uitgesloopt en alles vervangen door hetzelfde hout waar ook de vloeren van gemaakt waren. Wie heeft een schutting van vloerhout van 21 mm dik? Niemand! En wie heeft zo’n mooie en zware sluiting op de poort? Niemand! En wie heeft 10 cm ruimte onder de poortdeuren ( op speciaal verzoek van Anneke! ) zodat je kunt zien of er iemand voor de poort staat? Toch ook niemand? Het hout heeft een speciale behandeling door Anneke gekregen, zodat het, volgens de verkooopster, 10 jaar beschermd is. De brievenbus kan ze nu aan de binnenkant legen. En er zit een ( draadloze) bel bij de poort.
Maar, zoals het zo vaak gaat, van het een komt het ander. De stortbak van het toilet voor algemeen gebruik was aan vervanging toe. Bij nader onderzoek gold dit echter ook voor de toiletpot. Toen Anneke’s toilet onder de loep genomen werd, bleek dat haar toiletpot ook al verschillende scheuren had. Voor Anneke zou een hogere pot ook gemakkelijker zijn, maar die was niet te krijgen in het goede model. Wat doe je dan? Je maakt een plateau van 10 cm hoog en zet daar de toiletpot op. En alle problemen zijn weer opgelost.
Anneke kocht ook een nieuw matras en prompt versliep ze zich! Het was dus geen overbodige luxe.
Om de instap naar de keuken wat te vergemakkelijken is er een stoepje van ruim 10 cm hoogte gemaakt. Niet veel werk maar wel een stukje gemak.
En dan heb je natuurlijk nog de bijkomende dingen: fatsoenlijke kapstokjes voor de kinderen, planken om hun rugzakken op te zetten, nieuwe tafels, bankjes , krukjes, stoelen (van de enige IKEA in Roemenie), jalouzieen in een heldere kleur, haakjes om de keukenramen op een kier te houden, nieuwe keukentafel (die direkt maar aangepast en verbouwd werd), paar plankjes boven het toilet, wat pur-schuim om een paar tochtgaten dicht te maken. Toen alles, wat we wilden doen en wat erbij kwam, klaar was, waren de 4 weken ook voorbij. Met elkaar hebben we er iets moois van gemaakt. Als afsluiting hebben we een heerlijke BBQ-middag gehad.
Het was een heerlijke tijd met elkaar, en dat alles onder de voortdurende zorg van Anneke voor eten ( ‘s morgens warm brood van de bakker) en drinken (Sangria per anderhalve liter...) en ‘s avonds warm eten en iedereen is het erover eens dat Anneke heerlijk koken kan! En dat alles buiten bij 28-32 graden
Op 29 september werd ik weer uitgeleide gedaan door Anneke, Alexandru en Valentin. Drie uur later werd ik op Schiphol opgewacht door mijn vrouw en Coby Volwater. Ik ben weer thuis.
Gerlof van der Veen
Assen
|
