Uit het dagboek van dominee Brunt in Roemenie op bezoek.

Dinsdag 13 december

Vanmorgen opgeschrikt door het overlijden van Jacobine van der Nagel. Op zo’n moment zou je allemaal het liefst in Valkenburg zijn, om in ieder geval naast het (mee)lijden van je dierbaren te staan.

Daarna zijn we toch maar op weg gegaan om een andere vorm van lijden tegen te komen. Armoede, uitzichtloosheid en nog steeds een indringende vorm van fatalisme of passiviteit tegen, gepaard aan een onwaarschijnlijke vorm van geloofsvertrouwen. Vandaag zijn we begonnen in Bucarest zelf. Zo gauw je daar van de hoofdweg afslaat kom je de ene na de andere grauwe achterstandswijk tegen. Zo kwamen we bij een timmerman-meubelmaker Cuzmenco terecht. Een werkplaats/schuur van 3x4 meter. Hierin ontwerpt en vervaardigd hij samen met zijn vrouw keukens en kastenwanden.  Op geruit tekenpapier en met behulp van een simpel potlood en wat kleurpotloden zet  hij zijn creatieve gedachten op papier  en geeft er vervolgens vorm aan met een minimum aan (elektrisch) gereedschap. Deze week hopen wij een keuken van hem te bewonderen bij Alexandru. Het gegeven dat we bij hem wat hulp brengen is mede het gevolg van z’n concurrentiepositie, waardoor hij genoegen moet nemen met een te lage winstmarge omdat hij anders blijkbaar geen kans ziet om werk binnen te halen. Vermoedelijk ontbreekt het hem ook wel aan enig zakelijk inzicht en het geluk om zijn creatieve gaven in iets meer klinkende munt om te zetten. Intussen wordt je er wel stil van als je de drive van zo’n  man bemerkt, die bijna on-Roemeens aandoet.

Op deze dag kwamen we ook bij Valentin aan. Een jonge vader die ik in het zomerkamp leerde kennen als een bevlogen gelovige. Zijn vrouw is hoogzwanger van de vierde en heeft hij nog steeds geen werk.

Toen wij daar waren zong hij voor ons een prachtig lied over het lijden van de eerste christenen in Rome die in het volste vertrouwen op God in de arena als martelaren stierven. Luisterend naar het timbre in zijn stem proefde je de persoonlijke doorleefdheid van de woorden en leek het mij toe alsof hij zichzelf  boven het lijden uit wilde zingen. Daarna wilde deze jonge vader met ons bidden en heb ik me bij het gebed aangesloten, waarbij Alexandru mijn gebedswoorden vertaalde. Wij waren intussen zo bewogen met deze jonge mensen en hun welhaast uitzichtloze situatie, dat we de trap van zeven verdiepingen nodig hadden om ons verslagen gemoed weer enigszins op orde te krijgen.

Al met al was het een bewogen dag, waarin de waanzin en de onzin je nog weer eens ondubbelzinnig wijst op werkelijke zin van het leven.  En dat is het leven tot Gods eer in de verwachting van Zijn Koninkrijk, waar God alle tranen van de ogen van de mensen hier en van Jan van der Nagel af zal wassen.

    God geve ons, dat wij de woorden van het lied waar kunnen maken, hier en thuis, om in Zijn Naam als een vriend om mensen heen willen staan, wetend waar de ander verdriet van heeft.

Als je eenzaam bent of in het duister
denk dan aan mij en roep mijn naam
Als geen mens je kent en niemand luistert
Zelfs als je fluistert zal ik je stem verstaan

Als een vriend wil ik je dragen alle dagen, ik zal er zijn
Als een ster in donkere nachten zal ik wachten, ik zal er zijn

Wees niet bang voor de stilte om je heen
Wees niet bang ik laat je nooit alleen
Als een vriend wil ik je dragen alle dagen, ik zal er zijn

En ’s avonds werden we om 10.30 uur wonderlijk verrast. Onze timmerman had acht  van zijn kinderen meegenomen om ons nog eens extra te bedanken. En zo werden wij           verrast met liederen waarin een welhaast hemels koor van kinderstemmen de komst van onze Here Jezus Christus bezong. Op dat moment voelden we een heerlijke verbondenheid met deze mensen van de strijdende kerk hier op aarde en de triomferende kerk van de mensen die al boven zijn.

Halleluja!

Stichting Kind in Oost-Europa  Rekeningnummer 3318.78.461 E-mail: coby1@planet.nl