Bezoek aan de fam. Piroi en Petre september 2009

Hallo allemaal,
Het is al even geleden dat jullie wat van de families Piroi en Petre hebben gehoord.
Ik kon vorige maand het nuttige met het aangename verenigen : Anneke's huis moest nodig een opknapbeurt hebben: nieuwe vloer, schutting, nieuwe toiletpotten en stortbakken, een betonnen opstap voor de keuken ( was bijna 30 cm hoog) plus de nodige kleine dingetjes: hier een kapstok, daar een paar haakjes, een paar plankjes, enz. Met elkaar ben ik daar 4 week geweest en mee bezig geweest.

Natuurlijk zijn we ook bij de beide families geweest. De fam. Piroi had ons nog niet verwacht en was nog druk bezig alles schoon en mooi te maken, de gordijnen moesten nog opgehangen worden, enz. maar de ontvangst was niet minder hartelijk. Voor ik naar Roemenie ging, hadden wij gevraagd waar ze om verlegen zaten. Dat bleken een paar jassen, kleren en schoenen voor de 2 jongsten te zijn. Doordat er wat extra geld in de pot zat ( een paar giften, belastinggeld) kon het uit de gezamelijke pot betaald worden. Van Anneke krijgen ze automatisch een tas met voedsel, altijd ongeveer 10 kg, zoals pindakaas,macaroni, zout (moeder Piroi: je weet nooit hoe zout ons zout is. En natuurlijk denk je dan aan de waarschuwing van Jezus: als het zout geen smaak meer heeft, wordt het weggegooid.), suiker, tandpasta, de gewone dagelijkse dingen, maar voor hen is het een grote aanvulling van de dingen die men echt nodig heeft. Tegelijk hadden we ook wat persoonlijke dingen meegenomen:  de jongens  een zak met lego (een gouden greep, iedere dag wordt weer iets gebouwd), geen idee van wie we dat gekregen hebben,  Gheorghy, de oudste jongen kreeg een digitaal fototoestel met toebehoren, ook van iemand gekregen, maar van goede kwaliteit, Camelia kreeg een mp3-speler, had ik in mijn kerstpakket, haar ogen werden schoteltjes, haar mond viel open: "Daar heb ik om gebeden!" Heel gewoon: daar heb ik om gebeden. Een kinderlijk geloof van een pubermeisje. Dat doet je wat. Elena heeft mij later verschillende dingen van Boekarest laten zien en natuurlijk gewinkeld want Lucie moest een geurtje hebben wat zij mocht uitzoeken. En wat zij natuurlijk ook kreeg. Je kunt alles kopen, ook goede kwaliteit, als je maar geld hebt. Het was voor haar iets bizonders om later haar eigen menu te kunnen uitzoeken. Ze had de dag van haar leven, zei ze later.
De fam. Petre had vooral spijkerbroeken voor de kinderen nodig. Eerst wilde moeder Petre niet zeggen wat ze nodig had, maar toen Anneke aandrong, kwam het hoge woord er toch uit. Ondanks hun moeilijke situatie weet ze de kinderen er altijd netjes eruit te laten zien. Het is een hecht gezin met de moeder als de spil. En allemaal zijn ze bizonder muzikaal. Er is dan ook een school uitgezocht die miziekles geeft. Vader Ninel kan zijn werk (bezorger van poststukken) na zijn ongeluk en operatie weer goed doen. Via zijn werkgever heeft hij een scooter om de post rond te brengen. Voor 1 januari moet hij zijn scooter-rijbewijs halen. De verdiensten zijn nu beter: er wordt per bezorging betaald. Maar voor alle schoolkinderen moeten een school-uniform van de school gekocht worden (de school bepaalt hoe het uniform eruit komt te zien), plus het nodige lesmateriaal. Van Anneke krijgen ze ook wel zo veel mogelijk maar de boeken moeten wel betaald worden. Om maar niet te spreken over de kadootjes die de onderwijzers geacht worden te krijgen.  Niet 1 keer per jaar maar geregeld. Een bijkomend probleem voor de familie Petre is dat ze  "illegaal" wonen: de eigenaar betaalde geen belasting over de huur. De politie kwam voor iets anders in de flat maar toen er nog meer niet in de haak was, werd een groter onderzoek gestart.  De Petre's hebben wel trouw de huur betaald maar wat doet de huurbaas als hij een navordering krijgt? Waarschijnlijk de kosten (in elk geval gedeeltelijk) op de huurders verhalen.

Wat bij de beide families naar buiten kwam, was de dankbaarheid over de hulp die ze van ons krijgen . De fam. Piroi omschreef het zo: We zijn vereerd dat we jullie kennen en danken God dat Hij wonderen in ons leven doet door jullie.
De fam. Petre: Jullie zijn een zegen voor ons. Wij bidden voor jullie en wensen dat de Heer hemelse en aardse zegeningen zal geven in het leven van jullie families.

Groeten
Gerlof

Hallo allemaal,
Er zijn weer nieuwe berichten uit Roemenie. Niet dat ze allemaal even mooi zijn.
Allereerst de familie Piroi.
Piroi heeft van zijn ouders hun huis met loods ge-erfd. "Huis" is een te groot woord. Meer een bouwval die gedeeltelijk is opgeknapt. De loods gebruikte hij voor zijn werk als spuiter. De loods heeft wel kozijnen maar geen glas. Hij is nu wel in dienst bij een ander. Maar om zijn loon aan te vullen klust hij in de loods nog bij. Zelfstandig er van leven wilde niet meer.  Toen hij zijn gezin nog net kon onderhouden, wilde hij de schuur wat verbouwen: isoleren, betere spuiterij, enz. Daarbij moest hij wel een dokument kunnen tonen dat het zijn eigendom was. En dat kon hij niet: er was nooit iets op papier gezet. Wat daar niet ongebruikelijk is. Maar met de komst van de E.U. zijn de eisen ook veranderd. Om te kunnen bewijzen dat het zijn eigendom is, hadden ze de handtekening van iemand anders nodig. Maar die was niet te vinden. En zonder handtekening zouden ze alles kwijt zijn. Uiteindelijk vond een vrouw, die in hetzelfde schuitje zat, deze man en met z'n allen zou het bij de rechtbank bekrachtigd worden. Helaas kwam de man niet opdagen, dus werd een volgende afspraak gemaakt, maar nu staakten de rechters en ging het weer niet door. Nu is er een datum in december geprikt voor de officiele uitspraak en als die man nu weer niet op komt dagen, is het proces door Piroi gewonnen. Het wordt dus nog spannend.Verbouwen zal er wel niet meer inzitten: de kosten zijn te hoog en de opbrengst te laag.

Wat de familie Petre betreft:
Vader Ninel Petre is  weer genezen van een ongeluk waarbij hij zijn been op meerdere plekken had gebroken.  Hij is net weer een paar maanden aan het werk en nu is de zaak waar hij werkt, op de fles gegaan. Tot januari heeft hij nog werk als is postcourier op een scooter. Het zal wel heel moeilijk worden om weer werk te krijgen of te vinden. Het gezin telt 13 kinderen, dus de zorgen zijn groot. Hun woorden: Maar wij hebben een machtig God die het onmogelijke kan doen. Het is een heel hecht gezin met de moeder als spil. Het oudste meisje is, dacht ik, tegen de 20 en van jongs af aan al de grote steun van haar moeder.
Tot zover deze keer.
Mochten jullie nog een sponsor kunnen vinden, we kunnen wel weer wat versterking gebruiken

Groeten
Gerlof

Stichting Kind in Oost-Europa  Rekeningnummer 3318.78.461 E-mail: coby1@planet.nl